Stuntelen is groeien

Wat ik tijdens de Cape Wrath Trail leerde van mijn heup

Al twee jaar zijn Ilse en ik bezig met de voorbereidingen voor de Cape Wrath Trail. Een tocht van 380 kilometer door het meest westelijke, verlaten deel van de Schotse Highlands. Voorgaande jaren hebben we al delen van de trail verkend, zoals de steile route langs de Falls of Glomach, waar de dramatische openingsscène van Raynor Winn’s boek ‘Landlijnen’ zich afspeelt. Nu lopen we eindelijk het eerste deel van de tocht. Zouden we er echt klaar voor zijn?

Ik krijg het op mijn heupen

De maanden voordat het zover is, krijg ik ineens last van mijn linkerheup. Ik ben, ook ter voorbereiding op het kilometervreten tijdens de Cape Wrath, alweer een jaar bezig met trailrunning en maak steeds langere trails. Het gaat lekker tot ik ineens op een zondagochtend tijdens een loopje stekende pijn krijg in mijn heup. Zo erg dat ik de laatste kilometers op mijn tenen naar huis strompel. Thuis kom ik de trap niet meer op, bij het optillen van mijn linkerbeen schiet er telkens een felle scheut door mijn lies. De pijn zet alles vast en binnen de kortste keren trekt het door naar mijn onderrug. Ik begin me een beetje zorgen te maken, want zo’n blessure heb ik nooit eerder gehad.

‘Ik begin me een beetje zorgen te maken, want zo’n blessure heb ik nooit eerder gehad’

Er zit geen beweging in

De volgende maanden kenmerken zich door rust en regelmatige bezoekjes aan de fysio. Dry needling, massage, oefeningen. Geen verbetering. Frustrerend, omdat ik niet meer loop en de datum van vertrek steeds dichterbij komt. Dan maar naar de huisarts. Rust houden is weer het advies, “vrouwen in de overgang moeten nou eenmaal voorzichtig zijn”, vertelt ze. Ik krijg pijnstillers en een doorverwijzing voor een röntgenfoto, waaruit uiteindelijk blijkt dat ik ‘calcificaties aan de weke delen’ heb in beide heupen. Acuut verandert mijn zelfbeeld van fitte en frisse trailrunner naar een uitgerangeerde vijftiger die haar trailrunning schoenen wel aan de wilgen kan hangen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Afgestraft

Met deze uitslag staat ons avontuur voor de deur, dus ik zie geen mogelijkheid meer voor eventuele vervolgbehandeling. Maar in elk geval zal ik volgens de fysio niets beschadigen als ik ‘gewoon’ blijf bewegen. Hoe zal dit gaan? Met 20 kilo bepakking 14 dagen achter elkaar lopen in ruw terrein? De week voor we vertrekken moet ik na een klus in Amsterdam de trein halen, ik ren een stukje en wordt gelijk afgestraft met een felle pijnscheut. Rennen gaat niet meer. Lopen wel, maar als een stijve hark, zonder swing in de heupen en steeds die vervelende, zeurende pijn.

‘Hoewel ik last heb van mijn heup, is mijn lijf als geheel ook tot dingen in staat. Ik besluit dat ik dat geheel wil aanspreken’

Niet gaan is geen optie

Pijn en stijfheid bij elke beweging, luister dan maar eens naar je lijf. Vijf maanden rust en fysio hebben weinig gebracht. De osteopaat brengt wel wat beweging in mijn systeem. Telkens als ik daar ben geweest, voel ik verlichting. Zij geeft me ook het vertrouwen dat ik het best toch kan blijven bewegen. Ondanks de calcificaties. Intussen gaan mijn gedachten heen en weer. De optie om niet te gaan komt daarbij voor mij nooit voorbij. Maar HOE moet ik gaan? Dat heb ik uit te vinden. Ergens is er vertrouwen in mijn eigen lijf. Hoewel ik last heb van mijn heup, is mijn lijf als geheel ook tot dingen in staat. Ik besluit dat ik dat geheel wil aanspreken. Te zorgen dat de heup niet alleen bepaalt hoe ik deze trail ga lopen, maar mijn hele lijf kan uitvinden HOE we dit voor elkaar gaan krijgen.

‘Continu bezig zijn met je gedachten over wat zou kúnnen zijn maar nog niet werkelijk is, houdt je uit het NU, weg van de volledigheid van de beleving’

Pijn vernauwt

Pijn vernauwt. Een belangrijke les in mijn vakgebied. En die waarheid ervaar ik nu aan den lijve. Mijn hele lijf zet zich in stelling om ervoor te zorgen dat het niet op het punt komt waar de pijn ervaren wordt. Thuis merk ik al dat dit mijn tempo beïnvloedt. Ik spurt niet meer de trap op, maar stommel langzaam met een trede tegelijk omhoog. Als je mij een beetje kent, dan weet je dat dit moeilijk voor me is. Ook mijn paslengte tijdens het wandelen wordt korter, waardoor ik veel langer doe over de afstand die ik af te leggen heb. Hoe zou dat straks zijn, als we twintig tot dertig kilometer per dag gaan lopen? Zal ik met dit tempo in staat zijn voor zonsondergang mijn tent op te zetten?

Heel blijven

Gelukkig hebben we een belangrijk devies als we gaan en dat is: Heel blijven. De vernauwing, die optreedt als je lijf stress of pijn heeft, maakt dat je maar gedeeltelijk met je aandacht in de ervaring aanwezig kunt zijn. Continu bezig zijn met je gedachten over wat zou kúnnen zijn maar nog niet werkelijk is, houdt je uit het NU, weg van de volledigheid van de beleving. En de hele reden waarom we gaan is nu juist om elke stap van deze prachtige trail volledig te kunnen ervaren! Ik beloof mijn lijf stellig dat ik zal luisteren en dat ik daarnaast ook met de pijn zal zijn, om te kunnen ontdekken hoe dat samen gaat. Naast elkaar. Geen vernauwing, maar verbreding. 

Krakkemikkig

Met 20 kilo bepakking, waarvan zeker 3,5 kilo eten voor de hele week, stappen we van het schattige maar krakkemikkige bootje wat ons van Fort William over Loch Linnhe brengt, het begin van de trail. We hebben de Silent Wisdom Trail Schotland van afgelopen week al in de benen, maar deze was relatief vlak en qua dagafstanden niet zo enorm lang als de komende dagen. Mijn heup is stijf, mijn passen zijn nog steeds klein, maar tot zover valt het me niet tegen en de pijn is draaglijk.

‘Mijn hoofd begint te berekenen hoeveel kilometers per uur we kunnen halen en hoe snel we kunnen opschieten’

De eerste kilometers gaan over asfalt, en omdat mijn lijf weinig anders hoeft te doen dan stap voor stap te zetten en die rugzak te sjouwen, begint mijn hoofd te berekenen hoeveel kilometers per uur we kunnen halen en hoe snel we kunnen opschieten. Toch lukt sneller lopen me niet, want mijn heup protesteert dan. Het is warm. Na verloop van tijd raken we steeds dieper in Glen Cona, een prachtige langgestrekte vallei met mooie watervallen en begroeiing. De stijfheid slaat toe. Ik ben blij als we besluiten op een vlak plekje langs de rivier in de zon ons kampje op te zetten. We hebben vandaag pas 10 kilometer gelopen, denkt mijn hoofd. We genieten van onze maaltijd en het licht wat voortdurend verandert tot de zon helemaal verdwenen is en de sterren het overnemen. Ik ben blij dat ik gestrekt mag, maar mijn onderrug blijft nog een tijdje zeuren. Toch val ik uiteindelijk heerlijk in slaap.

Van steen naar modderpoel en terug

De volgende dag worden we fris wakker. Mijn heup nog steeds stijf, maar gaandeweg het lopen komt er weer wat beweging in. Na een uur of twee door de lichte regen, met af en toe wat zon en een regenboog, komt er een einde aan de glen en klimmen we een 400 meter hoge pas over om in het volgende gebied te belanden. Het pad en het landschap worden wat grilliger. Elke stap vraagt om aandacht. Van steen naar modderpoel en weer terug. Het voelt frustrerend om niet de meest rechte en directe weg te kunnen nemen en soms te moeten omlopen omdat de modderpoelen nou eenmaal te diep zijn of omdat er een zootje rotsblokken in de weg liggen. Ik merk dat ik me druk maak omdat de afstand groter wordt en we er dus langer over gaan doen.

Doordat mijn lijf zo is gaan compenseren, voel ik nu duidelijk krachtsverschil in beide benen. Balans houden wordt daardoor een uitdaging, met name ook omdat er nog 20 kilo extra bij hangt. Mijn rechterbeen is duidelijk sterker en vangt alle grote hoogteverschillen op die ik met mijn linkerbeen niet helemaal vanuit vertrouwen kan opvangen. Hoewel de laatste kilometers redelijk vlak zijn, merk ik dat de spieren rond mijn heupgewricht behoorlijk gespannen zijn. Mijn lijf heeft hard gewerkt die 23 kilometer, maar we hebben het gered en zetten voor zonsondergang de tent op.

Elke stap proberen te controleren en de kortste weg willen zoeken levert de vernauwing die ik juist niet wilde

Op dag drie word ik weer wakker met stijfheid. We starten de dag gelijk met een steile en glibberige klim door een rivierbedding naar 500 meter. Geconcentreerd zet ik elke stap en verzeker ik mezelf dat ik niet wegglijd of overeind kan blijven als het mocht gebeuren. Mijn wandelstokken helpen daarbij. De afdaling is nog glibberiger. Af en toe slippen mijn voeten weg, wat luid protest oplevert in mijn heup en bovenbenen. Ik blijf hierdoor gespannen en daardoor wordt mijn lijf nog minder soepel dan het al was.

Dit kan zo niet langer. Pogingen om niet te vallen zijn toch niet 100% succesvol, dus ik zal moeten accepteren dat ik af en toe op mijn kont in de modder val. Elke stap proberen te controleren en de kortste weg willen zoeken levert de vernauwing die ik juist niet wilde. Het wordt tijd om mijn verzet en behoefte aan controle om te zetten in verbreding van mijn bewegingen. Ik wil genieten, hier zijn in dit prachtige, verlaten, ruige landschap, aanwezig zijn met mijn hele wezen.

Gekluns accepteren betekent groei

Daarom oefen ik daarna elke stap met alternatieven voor de compensatie die ik mezelf heb aangeleerd. Bewust zet ik juist soms mijn linkerbeen voor bij een afdaling. Dan maar iets minder hoogteverschil, dan maar iets langzamer. In het begin voelt dit alsof ik aan het klunzen ben. Het voelt tegennatuurlijk. Mijn rechterheup heeft veel meer bewegelijkheid dan mijn linker en is dus flexibeler. Maar op de oude manier doorgaan kan niet meer. Ik zal mijn balans moeten vinden door niet langer meer mijn beste beentje voor te zetten. Het kost opperste concentratie en elke stap lijkt het alsof ik mijn lijf opnieuw ontdek. Soms val ik om, zonder dat ik het aan zie komen. Ik accepteer mijn gekluns en bedenk me dat dit de beste manier is om te ontdekken en te leren hoe ik met deze pijn en stijfheid mijn balans houd.

Elke dag wordt het landschap een stukje uitdagender. De klimmetjes worden steeds hoger en de modder wordt verraderlijker en niet meer te vermijden. Glijden en onderuit gaan worden dagelijkse kost. Ik besef me dat ik altijd mijn beste beentje voor heb gezet. Omdat het nou eenmaal comfortabel voelt. Omdat ik het kon. Dan voelde ik me sterk en vaardig. Dan voelde ik me in staat tot dingen. Als dat beste beentje dan ineens niet meer doet wat het moet doen, wankelt mijn zelfbeeld en komt alles wat ik ooit over mezelf heb geloofd, of wat ik mezelf verteld heb, op losse schroeven te staan. In plaats van vasthouden aan dat zelfbeeld laat ik nu openheid en nieuwsgierigheid ontstaan om mezelf opnieuw te ontmoeten op een andere manier. Ontdekken wat ik nog niet kende en waarvan ik ooit zei: zo ben ik niet.

“Ik besef me dat ik altijd mijn beste beentje voor heb gezet. Omdat het nou eenmaal comfortabel voelt. Omdat ik het kon. Dan voelde ik me sterk en vaardig. Dan voelde ik me in staat tot dingen”

Eén met het landschap

De laatste dagen zijn zwaar, maar ik kan telkens terug naar het NU van elke stap die ik zet in dit uitdagende maar o zo prachtige landschap. Uur na uur zet ik mijn stappen, als de stuntelende kluns die ik ben geworden en die ik nu liefdevol omarm. Ik geniet! Mijn hoofd is leeg en het landschap en ik zijn één. Ik ontdek dat ik een lager tempo oké vind en dat ik mag rusten als ik voel dat ik te hard aan het werk ben. Dat ik de stijfheid en kleine stappen voorop zet waar ik eerst altijd flexibiliteit en grote stappen voorop zette. Zo verbreed ik niet alleen mijn bewegelijkheid, maar ontdek ik kanten van mezelf die ik eerder niet voor mogelijk hield. Die buiten mijn bewustzijn lagen, omdat ik er oordelen over had.

Aan het eind van elke lange, vermoeiende dag leg ik mijn lijf op mijn matje en val ik in een diepe, ontspannen slaap. De laatste dagen word ik wakker met een nieuw hervonden frisheid. Het begin van de dag is niet langer stijf maar verbazingwekkend soepel. Het lopen is heerlijk en steeds langer duurt het voordat vermoeidheid of stijfheid toeslaat. Heel soms is het nog even pijnlijk als ik een onverwachte beweging maak en uitglij. Maar mijn heup is oké. Ik voel me herboren en heb nieuwe dingen in mezelf ontdekt. Ik beweeg anders en daarom ben ik anders. Ik kan ontdekken wat het betekent om niet altijd mijn beste beentje voor te zetten. Ik kan variëren en ervaar een keuze in het moment. De default is niet langer op maximale snelheid en in volle kracht.

De ervaring werkt door

De weken na de trail werkt deze ervaring door in mijn dagelijks leven. Ik ben me bewust van het patroon van ‘beste beentje voor zetten’: in mijn werk betekent dit dat ik zeer actiegericht ben, dat actiepunten direct af moeten en dan ook volledig en perfect. Als het niet af is moet ik doorgaan en er moet ook tempo in zitten. En je moet doen wat je belooft.

Ik ontdek hierin een nieuwe balans. Ik geef mezelf ruimte om te ‘stuntelen’ en uit te glijden. Tenminste, zo voelt dit voor mij. Dit levert vooral op dat ik anders met mijn acties om ga. Ik mag meer tijd nemen, het hoeft niet in een keer het niveau te hebben wat ik voor ogen had. Ik mag ook ruimte nemen om te ontspannen door tussendoor lekker naar mijn moestuin te gaan, waar ik een heel ander soort ‘werken’ ervaar. Minder lineair en meer circulair. Wat me ook meer inzicht geeft in hoe werk óók kan verlopen, op een meer natuurlijke manier, waarin voor alles een tijd is.

Het doet me ook beseffen hoeveel we in onze maatschappij in een werkdag proberen te proppen. Het past gewoonweg niet als je de dingen in het moment wil blijven beleven. Doorrennen en mijn beste beentje voor zetten maakt dat ik het leven niet werkelijk beleef. En ik wil leven. Ik wil genieten en aanwezig blijven in het NU van wat zich afspeelt. Is dat niet waar leven om gaat?

Ik kan nu kiezen

Ik kan nog heel veel levenslessen belichten die deze trail me gebracht heeft. Maar een waardevolle les die ik geleerd heb, is dat ik liefdevoller met mezelf mag omgaan. Sterk en krachtig zijn is fijn, maar het is ook een compensatie geweest. Het was de default die altijd werkte maar het gaf me niet het hele spectrum aan bewegelijkheid dat ik als mens tot mijn beschikking kan hebben. Soms heeft het me uitgeput, omdat er naar mijn idee meer acties in een dag moesten dan er werkelijk daglicht en energie voor was. En hoewel ik nog steeds de beschikking heb over mijn kracht en tempo, kan ik nu kiezen in welke mate ik het inzet en leer ik doseren. Ik heb geleerd dat mijn kwaliteit van leven toeneemt als ik minder doe. En dat gun ik ieder mens.

Judy de Graaff

#avontuur #ervaring #vermogen #ontdekken #bewegen #leven #persoonlijkleiderschap #leiderschap #theleaderstrail

Ga ook op pad
© 2025 The Leader's Trail - Food for Flow