Ik zit midden in Oslo Centrum te zweten op een houten saunabankje. De kleine saunaboot dobbert rustig op en neer op het Oslofjord, door het kleine raampje zie ik de andere sauna’s die aan de steiger bevestigd zijn. Voorbij de sauna’s zie ik de verderop gelegen eilanden in het fjord, een aantal grote cruiseschepen en het bekende operagebouw dat als een ijsschots uit het fjord steekt.

Ineens valt mijn blik op een vrouw die in een wetsuit op het ponton naast mijn sauna staat. Ik zie haar een grote oranje zak aan een waterdichte rugzak bevestigen met grote karabiners. Iets verderop zie ik zwarte duikvinnen liggen. Ze trekt een dikke zeven millimeter muts over haar korte blonde haren, waar een speldje in zit om de korte plukken in bedwang te houden. Ze zet een zwembril op en doet een grote snorkel in haar mond, die vanuit haar mond door het midden van haar gezicht, over haar neus en voorhoofd naar boven steekt. Geboeid kijk ik naar hoe ze de mouwen van haar wetsuit oprolt, dikke wanten aantrekt en de wetsuit er weer overheen trekt. Dan gaat ze op het trapje zitten, trekt haar vinnen aan en duwt de rugzak, die met een koord aan naar enkels zit, in het water. Ze glijdt er soepel achteraan. Zodra ze het koord en de rugtas een beetje ontward heeft en achter zich laat drijven aan de oranje zak, begint ze rustig richting een van de eilanden te crawlen. De rugzak volgt haar gestaag.

Dingen doen die buiten het bekende liggen
Ik ben zelf net terug van een aantal dagen in mijn eentje hiken door het nationaal park Langsua, het is vroeg in juni, in Noorwegen het voorseizoen waarin het nog kan sneeuwen in berggebieden, hutten nog dicht zijn en het Oslofjord nu een magere 10 graden is. Terwijl ik naar de vrouw kijk, voel ik het avontuur. De behoefte om dingen te doen die buiten het bekende liggen.

Tegelijkertijd zie ik de vrouw en haar geroutineerde bewegingen voor ze het water in ging en denk ik: “deze vrouw doet dit vast een paar keer per week.” Is dat dan nog avontuur? Vraag ik me af. Het hiken van afgelopen dagen, door het verlaten landschap met hier en daar een verlaten, afgesloten hut, voelde als avontuur. In mijn eentje, met mijn rugzak met mijn tent, regenkleding en voedsel voor vijf dagen, mijn kaart en kompas. Onbekend terrein ontdekken, navigeren door landschap dat vormgegeven is door de elementen, niet door mensen. Opzwellende rivieren oversteken, je pad vinden door moerassige dalen waar je soms tot aan je knieën in de modder zakt. Een plotselinge hagelstorm bij uitzinnige windsnelheden trotseren, terwijl je in allerijl op een smal en glibberig paadje je regenkleding probeert aan te trekken.

Verschillende referentiekaders
De vrouw zwemt nu al een eindje het fjord in, vlakbij een gele boei. Terwijl ze daar zwemt zie ik een van de grote cruiseboten afmeren en in haar richting varen. Ik vraag me af of die haar ziet? Ik voel bewondering voor haar moed. En vraag me tegelijkertijd af of dit voor haar een routinerondje is. Onze referentiekaders zijn zo verschillend. Ik ben opgegroeid in Nederland, waar natuur iets is wat we beheren en beheersen. Als de buienradar aangeeft dat er regen komt, wachten we even tot de bui overwaait. Zij is misschien wel opgegroeid in Noorwegen, als kind meegenomen ‘på tur’ de bergen in, waar er geen slecht weer is, alleen slechte kleding. Voorbereid op de elementen en omstandigheden van ruig terrein. Waar je na je werk in de hoofdstad de metro neemt met je langlaufski’s onder je arm en even een uurtje gaat langlaufen bij Holmenkollen.

Wanneer is iets een avontuur?
Ik besef me dat wat voor mij avontuur is, voor haar misschien wel heel normaal is. Wat je als een avontuur ervaart, wordt zeer bepaald door je referentiekader en wat je al hebt ervaren. Ik vraag me af of Noren over het algemeen avontuurlijker zijn door hun landschap? Maar tegelijkertijd kreeg ik van mijn Noorse vrienden in Oslo de opmerking ‘tøft’ toen ik vertelde van de door mij geplande trip en de trails die we doen in Schotland. Dat betekent zoiets als ‘stoer’ of ‘cool’. Wanneer is iets een avontuur? Een avontuur kenmerkt zich vooral door het oprekken van de ervaringen van de persoon die het avontuur onderneemt. Iets nieuws doen, ergens heen gaan waar je nooit eerder bent geweest, het onverwachte aangaan.