Hoe ver ga je?
Ilse
Waar denk jij aan als je het woord ’trail’ hoort? Veel mensen denken al snel dat het gaat om lopend lange afstanden afleggen. “Maar hoeveel kilometer is het dan?” is een veelgestelde vraag als ik vertel over de Silent Wisdom Trail in Schotland. In deze trail trekken we een aantal dagen door afgelegen gebied in de Highlands. En ja, daarin leggen we inderdaad een bepaalde afstand af. Maar hoewel het aantal kilometers een indicatie geeft van de feitelijke afstand, zegt het niks over hoe ver je gaat.
Als ik mijn tentje openrits, overvalt me de grootsheid. In de verte zie ik de donkere noordflank van Ben Nevis. Het waait flink en mijn tent klappert luid, maar met de uitgang aan de luwe kant zit ik heerlijk rustig, in lotushouding op mijn matje, slaapzak lekker warm over mijn benen geslagen. Ik voel me comfortabel en nietig tegelijk. Wat een uitgestrektheid hier, wat een imponerende weidsheid. Behalve onze tentjes en de berghut nergens een teken van menselijkheid te bekennen. Deze bergen liggen hier machtig te zijn. Wij mogen hier even zijn, in hun tijdloze aanwezigheid. Het raakt me op een niveau dat ik niet onder woorden kan brengen. Het brengt me terug in mijn centrum. Dit is ‘Silent wisdom’. Wat fijn dat we even wat tijd voor onszelf hebben, zodat ik wat langer op deze plek kan blijven.
Drie kilometer. Ik ken dit landschap. Dacht ik.
We hebben net onze tentjes opgezet. Ik ben vol van alle indrukken. Mijn lijf is moe. We hebben er bijna een halve dag over gedaan om hier te komen. Op de kaart, en in mijn hoofd, heb ik uitgetekend dat onze tocht vandaag maar drie kilometer is. Dat is de feitelijke afstand. Ik ken dit landschap. Dacht ik. In het plannen van deze trail dacht ik echt dat we binnen een mum van tijd op deze overnachtingsplek zouden aankomen, en dat we nog veel tijd zouden hebben voor iets van een oefening, een interventie. Maar de bekende NLP-uitspraak ‘De kaart is niet het gebied’ doet zich weer eens gelden: wat ik dénk te gaan ervaren, komt niet in de buurt van de ervaring zelf.
”De bekende NLP-uitspraak ‘De kaart is niet het gebied’ doet zich weer eens gelden”
Wat deze omgeving ons geeft, is ronduit indrukwekkend. De waterval die we vandaag tegenkwamen vroeg tijd en aandacht. We werden aangetrokken door haar kracht, haar geluid; zo mooi, we hadden er te zijn. En de wind, ze gaf niet alleen energie, maar vróeg ook energie. Het uitdagende terrein onder mijn voeten: vroeg aandacht en energie. Iedere stap weer.
Wat we onderweg tegenkomen, vraagt om stilstaan, om kijken, om spelen… om de indrukken ook echt binnen te laten komen. Natuurlijk, je kunt ook zo snel mogelijk door het gebied willen lopen. Vanuit een verwachting, of op weg naar een bepaald doel. Maar dat is iets heel anders dan in het gebied zijn, en er contact mee maken. Oftewel: hoe je in dit landschap beweegt, fysiek en mentaal, vertelt je onderweg van alles over jezelf.
De elementen maken de dienst uit, niet ik
Ook nu weer is het niet mijn berekenende mind, maar de elementen die de dienst uitmaken. Al mijn ervaring ten spijt, ik heb me toch weer dik vergist in ‘hoeveel tijd deze tocht kost’. In dit landschap leven, in het veranderlijke weer, het vraagt meebewegen, in het hier en nu zijn, fysiek in mijn lijf. Ja, met ons hoofd kunnen we de tocht proberen te plannen. En ik kan van tevoren van alles willen. Maar nu ik hier ben, en deze ontembare krachten via weer en wind, zon en water dwars door me heen stromen, kan ik me alleen maar overgeven. Ik heb het niet voor het zeggen. Deze krachten doen iets met mij. Ik moet steeds opnieuw de controle loslaten, mijn programma loslaten, mijn beelden van wat we zouden moeten doen loslaten. Dát is de oefening. Dát is vandaag ‘de interventie’. Met de elementen als mijn leermeester voel ik me als mens op mijn bescheiden plek terug gebracht.
‘Ik leer soms nog meer door in deze kracht van de elementen te zijn dan door met mensen in onze maatschappij te zijn. Dat is mede waarom ik dit wil doen. Deze ervaringen aangaan, in contact gaan in dit soort gebieden waar de oorspronkelijke levenskracht te voelen is. Dáár wil ik met mensen zijn. Omdat ik geloof dat als we dit op een bewuste manier doen, als we hier met aandacht leven, in verbinding en open om te leren, we niet alleen die enorme kracht kunnen ervaren, maar daarmee ook de bergen, deze rivier, dit gebied iets teruggeven. Dat we het eren, respecteren. Laat die kracht hier zijn. En neem het mee in jezelf.’
(Ilse – dagboek Silent Wisdom Trail, april 2025)
”Wat deze omgeving ons geeft, is ronduit indrukwekkend. Wat we onderweg tegenkomen, vraagt om stilstaan, om kijken, om spelen… om de indrukken ook echt binnen te laten komen”
Tien kilometer. Wat weet je dan?
Stel dat we zeggen dat we tien kilometer per dag afleggen. Of drie. Of twintig. Wat weet je dan precies? Tien kilometer door het park je hond uitlaten is een andere tien kilometer dan iedere stap geconcentreerd lopen in ongelijk terrein, met een rugzak. Daarover gesproken, sommige mensen vinden het heerlijk om met een rugzak te bewegen, anderen zien ertegenop. Zo heeft iedereen heeft zijn eigen uitdagingen. Verwachtingen. Belemmeringen. Programmeringen. Vermogens. Groeimogelijkheden. “Van tevoren vroeg ik me af of ik het wel zou kunnen, langere tijd met een rugzak lopen. Maar ik kon het makkelijk.” (Indra)
‘Hoe ver je gaat, heeft met afstand niets te maken’ – Bløf
Wat als je het niet kunt managen?
We kunnen programma’s maken wat we willen, maar we kunnen de omstandigheden niet voorspellen. Laat staan controleren. Je weet niet hoe het loopt. Waar je met zonnig en droog weer makkelijk door het gebied beweegt, duurt het na een paar dagen regen, met zompige ondergronden en gladde stenen misschien wel vier keer zo lang. Als de weergoden ons gunstig gestemd zijn, leggen we een andere route af dan als we minder weer hebben. Als we in de ochtend een goed gesprek hebben met elkaar, vertrekken we later. Zijn we lekker aan het werk in het zonnetje en vinden we het allemaal fijn om nog even te blijven? Dan blijven we langer dan we dachten. Blijkt de rivier opgedroogd waar we water willen halen… dan moeten we misschien een eind terug…
Precies dit komt goed van pas
We weten het niet van tevoren. We kunnen het niet allemaal managen. De omstandigheden wisselen voortdurend. Er zijn verrassingen, onverwachte wendingen, onzekerheden. Ieder moment is nieuw, met mogelijkheden om nieuwe ervaringen op te doen en de vraag hoe je ermee omgaat. En daarom is het zo leerzaam. Hierin ontdek je jezelf en jouw leiderschap.
Precies dit komt goed van pas in ons dagelijks leven en werk; om wendbaar te kunnen zijn in snel veranderende omstandigheden, in onvoorspelbare situaties. Om veerkracht te hebben als het allemaal anders gaat dan je denkt of wilt. Om in verbinding te blijven met zowel je omgeving als jezelf.
En dus? Hoe ver ga je dan?
En dan de vraag: hoe ver gaan we feitelijk in het aantal kilometers in deze trail? Helaas geen vaststaand antwoord. Dat is afhankelijk van het weer, de conditie van het gebied, hoe het met je gaat die dag, en met ieder in de groep. Dat kun je pas ervaren als je het daadwerkelijk doet. Als je er ‘real life’ bent. De indrukken en ervaringen die je opdoet, hebben weinig met de kilometers te maken. Meer dan naar de feitelijke afstand, verwijst ‘de trail’ dus naar de innerlijke reis die je maakt. En hoe ver je daarin wilt gaan? Dat is helemaal aan jou. Welkom om het te ontdekken!
Ilse Vooren
#fysiek #bewegen #gaan #persoonlijkleiderschap #leiderschap #embodiedleadership #theleaderstrail